அரிசோனாவும் தமிழரின் பாலைத் திணையும்

இதற்கு முன் போட்ட பதிவில் பகிர்ந்து இருந்தேன்.

அரிசோனா தமிழ்ச்சங்கத்தின் ஆண்டு மலர் -பாலைப்பூ 2026 மரகத இதழ்

இதற்கு முன் போட்ட பதிவில் ஆண்டு மலரில் இடம் பெற்ற என் கட்டுரையை  பகிர்ந்து இருந்தேன். மகன்  கட்டுரையை போட்டோ எடுத்து போட்டு இருந்தேன்.

மகன் கட்டுரையை தனி பதிவாக போடுங்கள் என்று ராமலக்ஷ்மி கேட்டுக் கொண்டதால்  இந்த பதிவு . படித்து விட்டு சொல்லுங்கள் எப்படி இருக்கிறது என்று.

அரிசோனா  தமிழ்ச்சங்கத்தின் ஆண்டு மலரில் மகனின் கட்டுரை.

இரு நிலங்கள்… ஓர் இயற்கை மொழி

 “நிலங்கள் மாறலாம்; பெயர்கள் மாறலாம்; ஆனால் இயற்கை பேசும் மொழி உலகெங்கும் ஒன்றே.”

 தமிழன் இயற்கையைப் பார்த்தான்; ரசித்தான்; அதோடு நின்றுவிடவில்லை. இயற்கைக்கும் மனித வாழ்வுக்கும் இடையேயான உறவை உணர்ந்து, அதை ஓர் இலக்கிய இலக்கணமாகவே வடிவமைத்தான்.

 மலை, காடு, வயல், கடல், வறண்ட நிலம் என்று நிலத்தின் தோற்றத்தை மட்டும் பிரிக்காமல், அந்த நிலத்தில் வாழும் மக்கள், அவர்களின் தொழில், உணவு, தாவரங்கள், விலங்குகள், காலநிலை, தெய்வம், மனித உணர்வு என அனைத்தையும் ஒன்றோடொன்று இணைத்துப் பார்த்தது தமிழரின் திணைக் கோட்பாடு.

 சங்க இலக்கிய மரபில் அவை:

 குறிஞ்சி — மலை சார்ந்த நிலம்

முல்லை — காடும் மேய்ச்சலும் சார்ந்த நிலம்

மருதம் — வயலும் வேளாண்மையும் சார்ந்த நிலம்

நெய்தல் — கடலும் கடற்கரையும் சார்ந்த நிலம்

பாலை — வெம்மையும் வறட்சியும் மிகுந்த நிலம்

 என ஐந்திணைகளாக நம் முன் விரிகின்றன.

 

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ் இலக்கியம் உருவாக்கிய இந்த இயற்கை சார்ந்த பார்வையை எடுத்துக்கொண்டு, தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவில் உள்ள அமெரிக்காவின் அரிசோனா மாநிலத்தின் பாலைவனத்தில் நின்று பார்த்தால் என்ன தோன்றும்?

 

கண்ணெதிரே விரியும் வறண்ட மலைகள், சுட்டெரிக்கும் வெயில், தொலைதூரம் வரை பரந்த நிலம், குறைவான மழை, தண்ணீரைச் சேமித்து உயிர்வாழும் கள்ளிச் செடிகள்…

 மனதிற்குள் ஒரு தமிழ்ச் சொல் இயல்பாக எழுகிறது:

 “பாலை!”

 பாலை என்றால் பாலைவனம் மட்டுமா?

 இன்றைய வழக்கில் “பாலை” என்றவுடன் Sahara போன்ற மணல் பாலைவனத்தை நினைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் தமிழரின் பாலைத் திணை அதைவிட ஆழமான கருத்தைக் கொண்டது.

 தமிழ் இலக்கிய மரபில் பாலை என்பது வெறும் மணற்பரப்புக்கான பெயரல்ல. வெம்மை, வறட்சி, நீரின்மை, கடினமான வழிப்பயணம், பிரிவு, ஆபத்து, உயிர்வாழ்வதற்கான போராட்டம் ஆகியவை ஒன்றிணையும் இலக்கியச் சூழல்.

 குறிப்பாக சிலப்பதிகாரம் கூறும் புகழ்பெற்ற வரிகள் இதை அழகாக விளக்குகின்றன:

 “முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையின் திரிந்து

நல்லியல்பு இழந்து நடுங்குதுயர் உறுத்துப்

பாலை என்பதோர் படிவம் கொள்ளும்.”

 அதாவது இயற்கை எப்போதும் ஒரே நிலையில் இருப்பதில்லை. வெப்பமும் வறட்சியும் அதிகரிக்கும்போது செழிப்பான நிலம்கூட தன் இயல்பை இழந்து பாலைத் தன்மை பெறலாம்.

 இந்த எண்ணமே பாலைத் திணையை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தின் பெயராக அல்லாமல், இயற்கையின் ஒரு நிலையாக நாம் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

 அந்தக் கண்ணோட்டத்தில்தான் அரிசோனாவுக்கும் பாலைத் திணைக்கும் இடையேயான ஒற்றுமை மிகவும் சுவாரசியமாகிறது.

 அரிசோனா — அமெரிக்க மண்ணின் பாலை?

 அரிசோனாவின் தெற்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகளில் பரந்து காணப்படும் Sonoran Desert உலகின் தனித்துவமான பாலைவனச் சூழல்களில் ஒன்று.

 கோடைக்காலத்தில் கடுமையான வெப்பம். குறைவான மழைப்பொழிவு. வறண்ட மலைத்தொடர்கள். நீரைச் சார்ந்து வாழ வேண்டிய கட்டாயம். வெப்பத்தையும் நீரின்மையையும் தாங்குவதற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக்கொண்ட தாவரங்களும் விலங்குகளும்.

 இவை அனைத்தையும் சங்கத் தமிழரின் திணைக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், பாலைத் திணையின் பல இயற்கைக் கூறுகள் நம் கண்முன் வருகின்றன.

 சுட்டெரிக்கும் வெயில் — இரு நிலங்களின் பொதுமொழி

 பாலைத் திணையின் அடிப்படை இயற்கைக் கூறுகளில் ஒன்று வெம்மை.

 வெயில் நிலத்தை வாட்டுகிறது. நீர்நிலைகள் வற்றுகின்றன. பயணம் கடினமாகிறது. மனிதனும் மற்ற உயிர்களும் இயற்கையின் கடுமையை எதிர்கொண்டு வாழ வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.

 அரிசோனாவின் கோடைக்காலத்தில், குறிப்பாக Phoenix மற்றும் Sonoran Desert பகுதிகளில், இதே அனுபவத்தை நவீன உலகிலும் உணர முடிகிறது.

 குளிரூட்டப்பட்ட வீடு, கார், குடிநீர் வசதி போன்ற நவீன பாதுகாப்புகளை ஒரு கணம் மனதிலிருந்து அகற்றிப் பார்த்தால், இந்த நிலத்தில் பழங்கால மனிதனின் பயணம் எவ்வளவு கடினமானதாக இருந்திருக்கும் என்பதை உணர முடியும்.

 அங்கேதான் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த பாலைப் பாடலின் இயற்கை உணர்வு, இன்றைய அரிசோனாவுடன் உரையாடத் தொடங்குகிறது.

 தண்ணீர் — அன்றும் இன்றும் உயிரின் செல்வம்

 பாலை நிலத்தில் நீர் என்பது வெறும் இயற்கை வளமல்ல; உயிரின் ஆதாரம்.

 தாகம், வற்றிய நீர்நிலைகள், நீரைத் தேடும் பயணம் ஆகியவை பாலைச் சூழலின் இயல்புகளாகின்றன.

 அரிசோனாவிலும் தண்ணீரின் மதிப்பு தனித்துவமானது. Colorado River போன்ற நீராதாரங்கள், நீர்த்தேக்கங்கள், கால்வாய்கள், நிலத்தடி நீர் மற்றும் நவீன நீர் மேலாண்மை ஆகியவை பாலைவனத்தின் மத்தியில் உருவான நகர வாழ்க்கைக்கு முக்கிய ஆதாஆதாரங்களாக உள்ளன.

 இதனை ஓர் எளிய வரியில் சொல்லலாம்:

 அன்றைய பாலையில் மனிதன் நீரைத் தேடிப் பயணித்தான்;

இன்றைய அரிசோனாவில் மனிதன் நீரைத் திட்டமிட்டுச் சேமித்து வாழ்கிறான்.

 காலம் மாறிவிட்டது. தொழில்நுட்பம் மாறிவிட்டது.

 ஆனால் வறண்ட நிலத்தில் நீரின் மதிப்பு மாறவில்லை.

 கள்ளிச் செடியும் பாலைத் திணையின் உயிரியல் பாடமும்

 அரிசோனாவின் அடையாளங்களில் முக்கியமான ஒன்று வானை நோக்கி கைகளை உயர்த்தியதுபோல் நிற்கும் Saguaro cactus.

 அதனுடன் Palo Verde, Mesquite போன்ற தாவரங்களும் வறண்ட சூழலில் வாழ்வதற்கேற்ப தங்களைத் தகவமைத்துக்கொண்டுள்ளன.

 ஒரு சங்கப் புலவர் அரிசோனாவிற்கு வந்து Saguaro-வைப் பார்த்திருந்தால், அதன் பெயர் அவருக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம்.

 ஆனால் அது சொல்லும் செய்தியை அவர் நிச்சயம் புரிந்திருப்பார்:

 “நீர் குறைந்தாலும் உயிர் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு வாழும்.”

 இதுதான் பாலை நிலத்தின் மிகப்பெரிய உயிரியல் பாடம்.

 பாலை என்பது உயிரற்ற நிலமல்ல.

 கடினமான சூழலுக்குள் உயிர் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு வாழக் கற்றுக்கொண்ட நிலம்.

 பாலை — பயணமும் பிரிவும்

 அக இலக்கியத்தில் பாலைத் திணையின் உரிப்பொருள் பிரிதல்.

 தலைவன் பொருள் தேடியோ வேறு காரணத்திற்காகவோ தொலைதூரம் செல்லும்போது, அவன் மேற்கொள்ளும் கடினமான பயணமும், அதனால் ஏற்படும் பிரிவுத் துயரமும் பாலைப் பாடல்களின் மையமாகின்றன.

 இங்கு இயற்கையும் மனித உணர்வும் ஒன்றாகிவிடுகின்றன.

 வெளியே வறண்ட நிலம்.

 உள்ளே பிரிவால் வாடும் மனம்.

 அதுதான் தமிழரின் இலக்கிய நுட்பம்.

 அரிசோனாவின் பாலைவனப் பாதைகளையும் இதனுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். 

இன்று நெடுஞ்சாலைகளும் வாகனங்களும் GPS-மும் நமக்கு பாதுகாப்பை வழங்குகின்றன. ஆனால் இவை இல்லாத காலத்தில் இந்தப் பரந்த வறண்ட நிலத்தைக் கடப்பது தண்ணீர், திசை அறிவு, உடல் வலிமை மற்றும் மனத்துணிவு தேவைப்பட்ட பயணமாக இருந்திருக்கும்.

 அதனால் “கடினமான வழிப்பயணத்தின் நிலம்” என்ற பாலைத் திணையின் அடிப்படை உணர்வு அரிசோனாவின் பாலைவனத்திலும் எதிரொலிக்கிறது.

 கொற்றவை மற்றும் நிலத்தின் புனித உறவு

பாலைத் திணையின் தெய்வமான கொற்றவை, வெற்றி, வீரியம், போர்த்துணிவு ஆகியவற்றின் பெண் சக்தியாக தமிழ் மரபில் விளங்குகிறாள்.

 அரிசோனா மற்றும் அமெரிக்க தென்மேற்குப் பூர்வகுடி மரபுகளிலும் இயற்கை, மனித வாழ்க்கை, ஆன்மிகம் ஆகியவை ஆழமாக இணைந்துள்ளன. கொற்றவைக்கு நேரடியான இணைத் தெய்வம் இல்லை என்றாலும், Apache மரபின் White Painted Woman, Navajo மரபின் Changing Woman போன்ற பெண் புனித உருவங்கள் வாழ்க்கை, புதுப்பிப்பு மற்றும் இயற்கையுடனான உறவை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்வுருவங்கள் கொற்றவைக்கு இணையானவை அல்ல; ஆனால் மனித வாழ்வையும் இயற்கையையும் புனித உறவாகக் காணும் பார்வை இம்மரபுகளுக்கிடையே ஒரு சுவாரசியமான கருத்தியல் ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது.

 நிறைவாக:-

 தமிழகம் ஒரு பக்கம்.

 அரிசோனா இன்னொரு பக்கம்.

 இடையில் பெருங்கடல்கள். ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள். முற்றிலும் வேறுபட்ட மக்கள், மொழிகள், வரலாறுகள் மற்றும் பண்பாடுகள்.

 ஆனாலும் இயற்கையின் அடிப்படை விதிகள் எல்லைகளைக் கேட்பதில்லை.

 வெயிலின் வெம்மை மொழி கேட்பதில்லை.

 தாகத்திற்கு நாடு கிடையாது.

 வறட்சியை எதிர்கொண்டு முளைக்கும் செடிக்கு இனம் கிடையாது.

 கடினமான நிலத்தில் வாழத் துணியும் மனிதனின் மனவலிமைக்கும் எல்லைகள் கிடையாது.

 அதனால்தான் அரிசோனாவின் பாலைவனத்தில் நின்றுகொண்டு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழனின் பாலைத் திணையை நம்மால் உணர முடிகிறது.

 அரிசோனா அமெரிக்க மண்ணில் இருக்கலாம்.

பாலை தமிழரின் இலக்கியத்தில் பிறந்திருக்கலாம்.

ஆனால் இரண்டும் நமக்குச் சொல்லும் இயற்கையின் பாடம் ஒன்றுதான்:

 “நிலங்கள் வேறு; பண்பாடுகள் வேறு;

இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் மனித மனம் ஒன்று.”

 அதுதான் ஐந்திணை நமக்குக் கொடுத்துச் சென்ற காலத்தைத் தாண்டிய பார்வை.

 தமிழ் நிலத்தை மட்டும் பாடவில்லை;

நிலத்தோடு மனிதன் கொண்ட உறவையே பாடியது.

— காசி அருணாசலம் திருநாவுக்கரசு

வாழ்க வையகம்! வாழ்க வையகம் ! வாழ்க வளமுடன்!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------